Circus

2012_0042012_0062012_0222012_0322012_0372012_0962012_0572012_1092012_115

Een circus in Indaial?! Dat kan niet veel goeds zijn. Toch wilde ik (als enige) graag naar het circus. Omdat het eens iets anders is en het geeft weer een ander beeld van het normale leven hier. Dit Circus Toricceli was zeker niet hetzelfde als Circus Renz. Maar voor een avondje was het best leuk.

Trouwens, dieren mogen niet meer in het circus gebruikt worden. Ze kregen namelijk niet genoeg eten en als ze iets te oud waren, werden ze ergens gedumpt. Een goede reden vind ik. In plaats van echte dieren gebruikten ze dan ook kostuums, ook erg leuk…

En het blijft natuurlijk Brazilië. Een klein jongetje werd alvast klaargestoomd voor het echte motorwerk. Op een minibike ging hij de kooi in. Over de kop lukte nog niet, maar voor een 4-jarige was het echt spectaculair wat hij deed. Of hij het ook leuk vindt weet ik niet. De gassen die de rest van de voorstelling in de tent bleven hangen waren ook niet echt prettig, maar dat heeft er niet zo veel mee te maken.

Verder werd er vooral veel gedanst en gezongen, voornamelijk kinderliedjes. Kinderachtig? Ja, maar hierdoor kan ik het wel begrijpen. Dus elk nadeel heb dus ook hier z’n voordeel!

2 maanden!!

En zo zijn er plotseling 2 maanden voorbij! Ik kan niet geloven dat het al 2 maanden geleden is dat ik in het vliegtuig stapte om over een grote plas naar het zuidelijk halfrond te vliegen. In deze 2 maanden heb ik zo ontzettend veel geleerd. Niet alleen (een beetje van) een nieuwe taal, maar vooral een nieuwe cultuur met hele andere gewoontes. Elke dag kom je iets tegen waar je in Nederland met grote ogen naar zou kijken. Maar uiteindelijk kom je er altijd achter dat het niet dom of achterlijk is, het is anders. Niet slechter (of beter), maar gewoon anders. Een ander land met andere gewoontes.

Daarom vandaag een lijst met dingen die in het begin ontzettend wennen waren maar nu de normaalste zaak van de wereld geworden zijn.

Bonen, rijst en vlees. (Bijna) elke dag is het raak. Dit is het typische Braziliaanse eten en er is geen ontkomen aan. Of ik er al genoeg van heb? Nee, helemaal niet. Maar ik moet natuurlijk nog een aantal maanden, even afwachten wat ik dan zeg…

Schooluniform. Het schooluniform is zo oncharmant. Maar stiekem heel erg comfortabel. Het lijkt net alsof je in je pyjama op school zit. En dat helpt niet echt mee om helemaal wakker te blijven tijdens de les. En natuurlijk is het erg makkelijk in de ochtend. Je hoeft niet meer na te denken wat je deze dag eens aan zal doen. Ook eens fijn voor de afwisseling!

Wc. Waar je serieus het meeste aan moet wennen als je in Brazilië arriveert, is dat je het wc-papier naast de pot in een prullenbakje moet gooien. Gewoon omdat de riolering te slecht is. Maar net zoals je langzaam went aan de hurkwc’s naast de snelweg in Frankrijk, raakt dit langzaamaan vertrouwd. Gelukkig, want na twee of drie weken was ik telkens bang voor een verstopping.

Warm eten om 1 uur. In plaats van warm te eten rond een uur of 6, eten we hier warm rond 1 uur. Iedereen is dan thuis van de universteit of van school. Iedereen eet warm, dus winkels zijn gesloten. Behalve de restaurants dan. Het is hier heel normaal om naar een soort ‘restaurantje’ te gaan. Het is simpel, maar wel lekker. Er is een buffet en aan het einde weeg je je bord. Je betaalt meestal per 100 gram. Als ik het terugreken naar euro’s dan zal het ongeveer 2 euro kosten. Het ligt er een beetje aan wat je allemaal opschept. Ondanks dat het zo goedkoop is, is het wel erg lekker. En natuurlijk bestaat dit buffet ook uit bonen, rijst en veel vlees.

Het mogen dan misschien kleine dingen lijken, in het begin zijn deze veranderingen toch erg wennen. Toch ben ik zo ontzettend dankbaar voor deze kans. Hartelijk bedankt Rotary Eindhoven. Hartelijk bedankt Rotary Indaial. Hartelijk bedankt alle mensen hier in Brazilië die voor een geweldig jaar zorgen. En hartelijk bedankt papa en mama en Jules, dat jullie mij deze kans gaven om een jaar weg te mogen.

Taschibra

2012-08-30_202012-08-30_20

Vorige week heb ik samen met mijn Rotaryclub een bezoek gebracht aan Taschibra. Taschibra is een lampenfabriek. Je zou het kunnen vergelijken met Philips, hoewel het ook weer niet te vergelijken is. Maar goed. De naam Taschibra is erg slim bedacht. De T staat voor de de bedenker van de lamp, Thomas Edison. De A en de S staan voor de naam van de eigenaar, de CHI voor China en de BRA voor Brazilië. China en Brazilië hebben namelijk een speciale samenwerking. Alle lampen van Taschibra voor heel Brazilië, let op: Brazilië is groter dan Europa, worden hier in het kleine Indaial geproduceerd. De lampen voor de rest van de wereld worden in China gemaakt.

Na het bezoek zijn mij een paar dingen opgevallen. In Nederland hebben we voor mijn gevoel helemaal niet zo veel fabrieken. Die zijn, inderdaad, naar Brazilië of China verhuisd. Toen we de fabriek binnen liepen, zag ik aan de lopende band allemaal jongens en meisjes staan. Mijn eerste gedachte was gelijk ‘kinderarbeid’. Maar dat kon het niet zijn, want anders kregen we geen rondleiding. Later vertelde de leidinggevende wel dat er inderdaad vanaf jonge leeftijd gewerkt kan worden in de fabriek, vanaf je 14e. Wel erg jong om achter een lopende band te staan.

In de fabriek worden allerlei soorten lampen gemaakt. In totaal 800 verschillende producten. Ik heb zelf gezien hoe ze tl-buizen maken en inpakken. Duur: 25 minuten. Best snel aangezien ze bijna alles zelf maken. Van halffabrikaten, dat wel.

Naast de productie vielen de prijzen mij erg op. Een gewone lamp kost tussen de 5 en 15 réais. Best normaal voor een lamp. Een hele kleine LED-lamp kost daarentegen 90 réais!! Ruim 40,- euro voor een simpele lamp. Belachelijk duur! LED is hier nog volop in de ontwikkeling en dat zorgt voor de hoge prijzen. Weer een teken dat wij het in Europa zo slecht nog niet hebben…

Al met al vond ik het erg leuk om zo’n grote fabriek eens van binnen te mogen zien. Echt zo enorm groot. Foto’s mocht ik niet maken (waarschijnlijk had het te maken met mijn band met Philips), in de showroom dan weer wel. Daar vond ik de kerstverlichting wel grappig. Het is hier met Kerst namelijk bloedheet, echt bloedheet. De 40 graden kan makkelijk gehaald worden. Een beetje vreemd om dan een sneeuwpop in je tuin te hebben staan.

graffiti

2012-09-07_132012-09-07_132012-09-07_132012-09-07_132012-09-07_13

Overal op straat zie je prachtige graffiti. Hier in Indaial misschien niet heel erg veel, maar in de steden echt overal. Ik heb geen idee of het illegaal is, maar ik vind het wel iets hebben. Weer iets anders dan onze berenkuil. Excusez-moi voor de slechte kwaliteit van de foto’s, ze zijn in een rijdende auto gemaakt. Zodra het weer beter wordt, kan ik meer gaan wandelen door het stadje en hopelijk betere foto’s maken!

Florianopolis

2012_0362012_0972012_0652012_0592012_0372012_0552012_1322012_0412012_0462012_086

Afgelopen vrijdag was het de onafhankelijksheidsdag van Brazilië. In elke stad werden er parades gehouden. Ook hier in Indaial. Helaas heb ik het niet kunnen zien. Wij gingen namelijk naar Florianopolis!! Floripa is de hoofdstad van mijn staat en het is een soort eiland. De stad ligt half op het vaste land en half op het eiland. Iedereen vertelde mij dat het een prachtige stad is. En dat is het zeker!

In de zomer komt de (rijke) bevolking uit heel Brazilië, Argentinië, Paraguay, Chili en andere Zuid-Amerikaanse landen naar de stranden van Santa Catarina om hun vakantie door te brengen. Vooral om te kunnen patsen met de allerduurste auto’s, waar ze maar een paar weken per jaar in kunnen rijden omdat de wegen gewoon te slecht zijn maar dat ter zijde, en enorme yachten. Dit weekend was het een graad of 25. Ik kreeg al echt het zomergevoel vanwege de drukte, het mooie weer en de paar vrije dagen. Maar schijnbaar is het in december, wanneer de vakantie begint, nog vele malen indrukwekkender. Enorme boulevards, eindeloze stranden en vooral ontzettend veel mensen.

Omdat we in 2 dagen heel Florianopolis en omstreken gezien hebben, heb ik eigenlijk alleen een indruk gekregen van de stad. Net zoals van Curitiba. Maar ook van deze stad weet ik zeker dat ik er terug ga komen. Het is te mooi en te dichtbij (ongeveer 3 uur) om te vermijden. Een ding is zeker: ik hou van floripa!!