7.

Vandaag is het precies een week geleden dat ik voor het eerst wakker werd in Brazilië. In mijn eerste week hier heb ik al zo veel dingen gezien die anders zijn dan bij ons. Al gaat het maar om de verwarming. Daar hebben ze hier nog nooit van gehoord. Op dit moment ben ik bovenop een berg in een huisje waar alle ramen openstaan. Iedereen loopt dan ook in een dikke winterjas, die de rest van de dag niet uitgaat. Hoewel ik wel wist dat er seizoenen waren, had ik deze kou niet verwacht. Om 15 graden ijskoud te noemen en alleen maar te klagen, ik vond het aanstellerig. In Brazilië kan het toch helemaal niet zo koud zijn?! Maar niets is minder waar en ik klaag nu zelf ook. Het is echt koud! Al komt dat ook gewoon omdat je in de winter niet alle ramen open moet zetten…

Daarentegen zijn de mensen even lief, hartelijk en geïnteresseerd als ik dacht. Ze praten met veel emoties. De hoogte van de stem gaat omlaag of omhoog, net zoals de schouders, hun handen de lucht in en lachen maar! Iedereen is ontzettend vrolijk en maakt continue grapjes. Qua uiterlijk verschillen ze niet zo veel Europeanen of Nederlanders. De roots van de Brazilianen hier liggen namelijk in Duitsland, Italië en Polen. Dus de naam European Valley klopt inderdaad wel, alleen hebben ze onze genen qua lengte zeker niet geërfd. Met mijn hele 1 meter 70 ben ik nog net niet de grootste, wel aan de grote kant. Zelfs de mannen zijn allemaal rond mijn lengte, de vrouwen vaak een kop kleiner. Zelfs mijn ‘kleine’ broertje in Nederland is een stuk groter dan dat ik ben, dus dat juist ik nu groot ben is weer wennen.

Vanaf maandag gaat mijn eigen leventje hier eigenlijk echt beginnen. Mijn eerste schooldag. Tot nu toe had ik er zin in, maar nadat ik de school gezien heb is dat gevoel een beetje weg. Ik wist dat ik naar een Colégio Adventista zou gaan, iets met geloof dus. Dat was voor mij verder geen probleem. Totdat ik gisteren mijn uniform en rooster op ging halen. Het schooltje zou je kunnen vergelijken met mijn vroegere kinderdagverblijf. Volgens mij waren er daar zelfs meer lokalen dan dat er hier zijn… Er zijn 5 normale lokalen, een computerlokaaltje en een ‘aula’. Die aula is gewoon een iets groter lokaal met alleen maar stoelen erin. Compleet anders dan het Lorentz. Als het druk was in de gangen deed je er misschien een minuut of 5 tot 10 over om naar de andere kant van het gebouw te lopen, hier echt niet meer dan 30 seconden. Dan het uniform, ook dat is niet echt charmant. In ieder geval geen uniform zoals in Gossip Girl maar een polo, lange broek en prachtige jas. In de kleuren grijs, geel en donkerblauw. Zelfs mijn zusjes vonden het uniform echt lelijk, op de scholen waar zij gezeten hebben hoefden ze alleen maar een polo aan. Maar omdat het een Adventista school is, streeft de school naar gelijkheid. Iedereen moet dus 100% dezelfde kleren dragen. Er is niets aan te doen. Gelukkig is er ook nog iets positiefs te melden, ik heb namelijk elke dag maar tot een uur of 12 les! Lang leve het tropenrooster!!!

Op dit moment ben ik in het buitenhuisje van de familie, we gaan zo met een enorme groep vrienden samen lunchen. Er wordt een typisch Braziliaans gerecht gemaakt, compleet met cairpirinha’s. Er zijn al extra bedden neergezet voor het geval dat er iemand niet meer in staat is om naar huis te rijden. Opnieuw een aparte beleving!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s