Feijoada

2012_0042012_0252012_0062012_0262012_0082012_0132012_012

 Dit weekend zijn we met het hele gezin naar het buitenhuisje van de familie gegaan. Ze noemden het een boerderij, maar in werkelijkheid was het gewoon een klein huisje midden in de rimboe. Soms kijk ik in de verte of naar een hoge berg en vraag ik me af of daar in godsnaam nog iemand zou wonen. Ja, dat was hier dus het geval. De zandweg werd steeds smaller en de bebossing van allerlei vreemde bomen steeds dikker. Het huisje was vroeger van een van de grootouders, nu wordt het alleen nog maar gebruikt voor de Feijoada etentjes. Vrienden uit de hele omgeving komen om met z’n allen gezellig te eten en drinken.

Feijoada is een enorme stoofpot met allerlei vlees en zwarte bonen erin. Het varkensvlees wordt gezout, samen met rundvlees, chorizo, ham, spek, uien, knoflook, kool, sinaasappels en peterselie. En dan vergeet ik vast nog een heleboel. Verder zou je er ook een varkenspoot, -oor en –snuit in terug kunnen vinden, hoewel de kok wel vertelde dat deze er alleen in zaten voor de smaak. Toch heb ik niemand iets eruit zien halen… Het is echt de lekkernij van Brazilië en (elke) zaterdag is Feijoadadag. Voor mij was het behoorlijk wennen, misschien dat ik de volgende keer er meer van kan genieten. Maar mijn lievelingseten zal het zeker niet worden!

Verder was het een gezellige dag. Koud, ik heb lang bij het enige warmtepunt in huis gezeten, maar heel gezellig. Iedereen zat aan lange tafels. Te praten, te lachen, er werd gediscussieerd over de politiek, er werd gezongen en gitaar gespeeld. De caiprininha’s werden doorgeschoven en dat zorgde voor veel vrolijkheid. Een geslaagde eerste Braziliaanse feestmaaltijd!

Advertenties

Opvallend

Wat valt mij op na een week in Brazilië??

Autorijden. Wat kunnen ze hier slecht rijden!! Iedereen rijdt door elkaar, alhoewel de meeste wegen eenrichtingsverkeer zijn. Stoplichten hebben ze bijna niet, plotselinge verkeersdrempels en flitspalen wel. Het gevolg: veel te hard rijden, plotseling op de rem trappen, net op tijd op de goede snelheid zijn en na een paar seconde weer flink gas geven.

Toeteren. Waar ik echt nog niet aan gewend ben, zijn de toeterende voorbijrijders. Het is hier eigenlijk best wel stil op de wegen. Behalve als de chauffeur iemand van het vrouwelijke geslacht ziet lopen. Dan wordt er keihard getoeterd of geschreeuwd. Vooral als er opeens een vrachtwagen achter je opduikt is het flink schrikken!!

Regenkleding. Ondanks de regenbuien gaat het (bouw)werk gewoon door. (Eigenlijk had ik dat niet verwacht) Ze werken dan in enorme kanariegele regenpakken. Compleet met gele helm en handschoenen.  Het lijken net een soort levende standbeelden.

Eten. Elke dag rijst, bonen en vlees. Elke keer weer. Omdat ze in het weekend graag groots uitpakken, eet je hierdoor de rest van de week de restjes. Dat ben ik echt totaal niet gewend. Ik at elke dag iets anders, met af en toe een uitzondering dat we twee dagen hetzelfde aten. Hier is juist die afwisseling een uitzondering.

Plastische chirurgie. Inmiddels heb ik met mijn nieuwe zusjes al leuke gesprekken gehad over typische Braziliaanse gewoontes. Thuis maakten we al grapjes dat ik terug zou komen met een compleet ander gezicht en lijf, als cadeau voor mijn 18e verjaardag. Maar plastische chirurgie is inderdaad heel normaal hier. Een vriendin van mijn zusje heeft deze week een bezoek gebracht
aan de kliniek voor nieuwe borsten. Blijkbaar is zo’n borstvergroting al legaal vanaf je 15e!!

Taart. Ze eten ontzettend veel zoets. Taart als ontbijt is geen uitzondering, ik heb het zelf vanochtend gegeten. Ze eten ook nog taart na de lunch en ’s avonds en als je honger hebt, kun je ook nog een stuk pakken. Eigenlijk heel de dag door dus. Net zoals chocolade en andere koekjes, geen probleem. Zelfs de yoghurt is alleen verkrijgbaar in aardbeien-, bosbessen- of chocoladesmaak. Er was in de hele supermercado welgeteld 1 pak normale yoghurt te vinden, maar ook die smaakt naar zoetstoffen. Brazilianen en suiker, het hoort gewoon bij elkaar.

7.

Vandaag is het precies een week geleden dat ik voor het eerst wakker werd in Brazilië. In mijn eerste week hier heb ik al zo veel dingen gezien die anders zijn dan bij ons. Al gaat het maar om de verwarming. Daar hebben ze hier nog nooit van gehoord. Op dit moment ben ik bovenop een berg in een huisje waar alle ramen openstaan. Iedereen loopt dan ook in een dikke winterjas, die de rest van de dag niet uitgaat. Hoewel ik wel wist dat er seizoenen waren, had ik deze kou niet verwacht. Om 15 graden ijskoud te noemen en alleen maar te klagen, ik vond het aanstellerig. In Brazilië kan het toch helemaal niet zo koud zijn?! Maar niets is minder waar en ik klaag nu zelf ook. Het is echt koud! Al komt dat ook gewoon omdat je in de winter niet alle ramen open moet zetten…

Daarentegen zijn de mensen even lief, hartelijk en geïnteresseerd als ik dacht. Ze praten met veel emoties. De hoogte van de stem gaat omlaag of omhoog, net zoals de schouders, hun handen de lucht in en lachen maar! Iedereen is ontzettend vrolijk en maakt continue grapjes. Qua uiterlijk verschillen ze niet zo veel Europeanen of Nederlanders. De roots van de Brazilianen hier liggen namelijk in Duitsland, Italië en Polen. Dus de naam European Valley klopt inderdaad wel, alleen hebben ze onze genen qua lengte zeker niet geërfd. Met mijn hele 1 meter 70 ben ik nog net niet de grootste, wel aan de grote kant. Zelfs de mannen zijn allemaal rond mijn lengte, de vrouwen vaak een kop kleiner. Zelfs mijn ‘kleine’ broertje in Nederland is een stuk groter dan dat ik ben, dus dat juist ik nu groot ben is weer wennen.

Vanaf maandag gaat mijn eigen leventje hier eigenlijk echt beginnen. Mijn eerste schooldag. Tot nu toe had ik er zin in, maar nadat ik de school gezien heb is dat gevoel een beetje weg. Ik wist dat ik naar een Colégio Adventista zou gaan, iets met geloof dus. Dat was voor mij verder geen probleem. Totdat ik gisteren mijn uniform en rooster op ging halen. Het schooltje zou je kunnen vergelijken met mijn vroegere kinderdagverblijf. Volgens mij waren er daar zelfs meer lokalen dan dat er hier zijn… Er zijn 5 normale lokalen, een computerlokaaltje en een ‘aula’. Die aula is gewoon een iets groter lokaal met alleen maar stoelen erin. Compleet anders dan het Lorentz. Als het druk was in de gangen deed je er misschien een minuut of 5 tot 10 over om naar de andere kant van het gebouw te lopen, hier echt niet meer dan 30 seconden. Dan het uniform, ook dat is niet echt charmant. In ieder geval geen uniform zoals in Gossip Girl maar een polo, lange broek en prachtige jas. In de kleuren grijs, geel en donkerblauw. Zelfs mijn zusjes vonden het uniform echt lelijk, op de scholen waar zij gezeten hebben hoefden ze alleen maar een polo aan. Maar omdat het een Adventista school is, streeft de school naar gelijkheid. Iedereen moet dus 100% dezelfde kleren dragen. Er is niets aan te doen. Gelukkig is er ook nog iets positiefs te melden, ik heb namelijk elke dag maar tot een uur of 12 les! Lang leve het tropenrooster!!!

Op dit moment ben ik in het buitenhuisje van de familie, we gaan zo met een enorme groep vrienden samen lunchen. Er wordt een typisch Braziliaans gerecht gemaakt, compleet met cairpirinha’s. Er zijn al extra bedden neergezet voor het geval dat er iemand niet meer in staat is om naar huis te rijden. Opnieuw een aparte beleving!

Nog meer regen

2012_0482012_001

Volgens mij heb ik de regen uit Nederland meegenomen en de zon in het vliegtuig weer teruggestuurd
want het weer is hier niet veel soeps. De komende dagen blijft het regenen, maar ik kom de tijd wel door met mn Braziliaanse Elle en Donald Duck!!